Jezioro łabędzie to ikona tanecznego świata. Najczęściej wykonywany balet na różnych scenach w najdalszych zakątkach globu. Nieśmiertelna historia miłości Księcia Zygfryda do Odetty – dziewczyny zaklętej w królową łabędzi. Przepiękna opowieść wzrusza od stu trzydziestu lat kolejne pokolenia miłośników baletu, ale również tych, którzy pierwszy raz spotykają się z pięknem tej sztuki. Świetna konstrukcja narracji połączona ze zjawiskową muzyką Piotra Czajkowskiego to gwarancja udanego wieczoru pełnego baletowych doznań i artystycznego wyrazu klasycznego tańca.
Przedstawienie w wykonaniu Królewskiego Baletu Klasycznego olśniewa multimedialną scenografią wzbogaconą różnorodnymi, dopracowanymi w każdym szczególe kostiumami. Przygotowane niezwykle precyzyjnie z myślą o odbiorcach w każdym wieku, zabiera widzów w świat bajkowej opowieści – zamku księcia i zaczarowanego jeziora. Jednak najważniejszym pozostaje taniec, który urzeka swoją klasyczną różnorodnością. Walce, sekwencje zespołowe, tańce narodowe, duety głównej pary bohaterów, to sztandarowe fragmenty Jeziora łabędziego. Jednak klasą samą dla siebie pozostają „białe obrazy” – blisko dwadzieścia tancerek jednocześnie na scenie i w ich wykonaniu precyzja ruchu, dokładność, piękno baletowej formy, którego zwieńczeniem jest znany przez każdego „taniec czterech małych łabędzi”.
Siłą baletowego Jeziora łabędziego jest również muzyka Piotra Czajkowskiego.
Kompozytor w sposób niesamowicie sugestywny oddał klimat opowieści skonstruowanej jako sprawna bajkowa narracja, w której dramatyczna i wzruszająca miłość Odetty i Zygfryda wyraża żar potęgi uczucia. Jego utwór świetnie kontrastuje akty dworskie pełne przepychu i tanecznej fiesty dawnego czasu z kameralnym, wysublimowanym ruchem klasycznego tańca „białych obrazów”, gdzie współgra baletowa precyzja i emocjonalne doznania. Ekspresja przeplata się z melancholią, wyrazistość z delikatnością. To lekcja obowiązkowa sztuki baletowej w wyśmienitym wykonaniu Królewskiego Baletu Klasycznego.Siłą baletowego Jeziora łabędziego jest również muzyka Piotra Czajkowskiego.
Kompozytor w sposób niesamowicie sugestywny oddał klimat opowieści skonstruowanej jako sprawna bajkowa narracja, w której dramatyczna i wzruszająca miłość Odetty i Zygfryda wyraża żar potęgi uczucia. Jego utwór świetnie kontrastuje akty dworskie pełne przepychu i tanecznej fiesty dawnego czasu z kameralnym, wysublimowanym ruchem klasycznego tańca „białych obrazów”, gdzie współgra baletowa precyzja i emocjonalne doznania. Ekspresja przeplata się z melancholią, wyrazistość z delikatnością. To lekcja obowiązkowa sztuki baletowej w wyśmienitym wykonaniu Królewskiego Baletu Klasycznego.