ScrollToTop

Salon Bezsenność z udziałem Szewacha Weissa

11 stycznia 2008 (piątek) godz. 18.00

 

Promocja książki “Okna tęsknoty. Okna nadziei” Szewacha Weissa i Nili Epstein.

Książka autorstwa Szewacha Weissa – politologa, byłego ambasadora Izraela w Polsce oraz Nili Epstein – artystki fotografika, wykładowczyni w Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Jerozolimie. Opowiada o Polsce i Iztraelu z punktu widzenia dwóch różnych osobowości. Na tle wydarzń historycznych przedstawia sytuację polityczną i społeczną Izraela, a także próby zmagania z arabskim terroryzmem.

Urodzony 5 lipca 1935 w Borysławiu w Polsce (obecnie Ukraina) jako Szejwach Weiss, Po wkroczeniu nazistów, rodzinie Weissów udało się zbiec z getta. Od tej pory Weissowie żyli w ukryciu. W sierpniu 1944 roku do Borysławia wkroczyły wojska radzieckie. Po zakończeniu działań wojennych Weissowie zamieszkali ponownie w swoim starym domu, a Szejwach poszedł do drugiej klasy szkoły podstawowej.
W tym czasie rozpoczął naukę języka hebrajskiego. Wkrótce potem zmuszeni byli wyjechać do Polski. Po przybyciu do Izraela, zmienił imię na Szewach (w języku hebrajskim szewach oznacza “sława”). Skierowano go do szkoły rolniczej Hadassim niedaleko Netanii. W tym czasie zaczął uprawiać wyczynowo sport. Już w 1954 roku był już jednym z najlepszych sportowców w Izraelu (trenował lekkoatletykę i podnoszenie ciężarów).

W 1959 roku Weiss wziął ślub z Ester. W wojsku zaangażował się w życie kulturalne – został podoficerem od kultury dla północnej części Izraela. Dzięki temu został dziennikarzem radiowym, gdzie przez 6 lat prowadził audycje. Jednocześnie studiował na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie i Wydziale Prawa w Tel-Awiwie. Był jednak jednym z pierwszych trenerów Miriam Sidranski, wielokrotnej mistrzyni Izraela w biegach. W 1975 był założycielem Wydziału Mediów na Uniwersytecie w Hajfie i od tego roku był profesorem nauk politycznych na tej uczelni.

W latach 1988-1992 był wiceprzewodniczącym, a następnie w latach 1992-1996 przewodniczącym Knesetu (izraelskiego parlamentu).

W latach 2000 – 2003 pełnił funkcję ambasadora Izraela w Polsce. Podczas swojej misji w Polsce brał istotny udział w polskim życiu publicznym, do czego przyczyniała się jego znajomość języka polskiego. Od 2000 jest Przewodniczącym Rady Instytutu Pamięci Yad Vashem. Jednocześnie gościnnie prowadzi wykłady na temat historii i polityki Izraela na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Jest autorem kilkudziesięciu książek: dla dzieci, z dziedziny nauk politycznych, zarządu miejskiego oraz na temat Holocaustu, w tym “Dziecko Holokaustu”.
Jest wdowcem, ma dwójkę dzieci – córkę Ifat, syna Noama i wnuczkę Szirę.
Nagrody i odznaczenia
W styczniu 2004 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej. Jest też laureatem wielu innych nagród:
1975 r. – nagroda za studia nad zarządem miejskim,
1995 r. – nagroda za tolerancję przyznaną mu przez Ruch Piękny Izrael,
1996 r. – Nagroda Amitaia za uczciwość w służbie publicznej,
1998 r. – Nagroda Brata Alberta, &n
1999 r. – Nagroda Ruchu dla Dobrego Zarządu,&n 2003 r. – Honorowy Obywatel Miasta Kalisza, 2006 r. – doktorat honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego

Powrót